Vangavelturnar í þessum þætti er um sjálfið okkar eða egóið. Hvar eru skilin á því að vera fullur af sjálfum sér, egóisti eða vera ekki nógu góður við sig? 

En hver er munurinn á að njóta en ekki þjóta og að hafa gaman? Eða er það sami hluturinn? 

Síðasta vangavelta hlaðvarpsins er svo um það hvað það er að vera farsæll? Kannski er það að vakna brosandi á hverjum degi…

Jólin eru barnsleg eftirvæntingin, það eru ýmsir viðburðir, það er uppbygging alla aðventuna, dagatal, skór í glugga og álfur sem gerir óskunda.Svo kemur jóladagur og þá eru pakkarnir uppteknir, ekkert í skónum, ekkert dagatal og álfurinn farinn heim. 

Eru jólin því bara eftirvæntingin og tilhlökkunin? 

Því getur hver og einn svarað fyrir sig. 

Svo getur aðventan, sem er oft með marga viðburði í boði, kallað á svokallað fomo (fear of missing out) sem í hinum ágæta sjónvarpsþætti Kappsmáli er þýtt sem útundanótti. 

Er aðventan farin að teygja sig full mikið inn í nóvember með til dæmis jólalögum, öli og matarveislum? 

Er einhver sérstök heppni sem fylgir sumum, eins og til dæmis íþróttafólk sem er sigursælt. Eða er þetta klippt og skorið, þú verður bara að leggja meira á þig? 

Er kannski eitthvað yfirnáttúrulegt við suma sem til dæmis gera gull úr öllu sem þeir snerta? 

Eða er það trúin sem sumir hafa á sjálfa sig, það sem skilur á milli hvort þú nærð árangri eða ekki? Stöðva efasemdir suma? Þessar raddir innra með okkur sem segja okkur að við getum þetta ekki eða að þetta verði vonlaust. 

Við heyrum frásögn konu sem bjó í húsi með miklum reimleikum og heyrum hvernig undarleg hegðun kattarins hans Péturs og óútskýranleg hljóð áttu sér stað við gerð þáttarins. 

Engar fullyrðingar eru um tilvist drauganna, því það hefur hvers sína trú á því

Að vera rangur maður eins og segir í laginu getur komið til þegar viðkomandi hlustar á margar mismunandi ráðleggingar en hefur ekki sjálfstraust til þess að standa mér sínum. 

Og mögulega getur samanburður leitt til óhamingju. 

Þá er nokkrum áhugaverðum spurningum slegið inn í google, eins og til dæmis: Hvernig verð ég 100 ára og áhugaverð svör sem koma þar í ljós. 

Pétur vitnar í ýmislegt sem í gegnum tíðina hefur þótt kerlingalegt að gera eða ýmislegt sem karlar eiga að gera en konur geta ekki. 

Til dæmis fyrir 25 árum hafi börnin hans verið spurð hvort mamma þeirra hafi bakað heimabakaða brauðið en þá hafi þótt skrítið þegar þau svöruðu;”nei, pabbi bakaði það”. 

Megininnihald þáttarins er: Hann, hán, kvár, hún eða hvað sem þú skilgreinir þig, allir geta borið áburðarpoka eða lakkað neglur. 

Eru þegnar þessa lands aldrei ánægðir og gagnrýna innihaldsslaust allt sem gert er við stjórnun landsins? Varla fer einhver út í pólitík til þess að hugsa eingöngu um eigin hagsmuni? Eigum við flest erfitt með peninga og völd, sem leiðir til þess að við gerum allt til að okkur gangi sem best og skítt með hina? 

Til þess að rýna betur í málin fer Pétur á alnetið til að skoða betur hvað til dæmis hugtök eins og kapítalismi þýðir. Eða sósíalisti. 

Niðurstaðan fæst hjá hverjum og einum. Þó kemur fram að í gegnum broslegar útskýringar á hugtökum og útskýringum, þá leynist mögulega einhver sannleikur í gegnum húmorinn. 

Að einu sinni voru myndaalbúm skoðuð hjá ferðalöngum sem voru á sólarströnd, tollurinn og Tobleron yfir ferðasögunni en núna, kemur hún samstundis á samfélagsmiðlum. 

Einnig tala Pétur um að honum þyki hálfgerð rómantík yfir sögnum af ferðum Íslendinga til Spánar sjötíu-og eitthvað, þegar við vorum eins og íslenskir víkingar í ránsferð, sem í því tilfellinu var ódýrt áfengi. 

Margt hefur því breyst og þá er ástæða til að spyrja; hvernig verður þetta eftir 40 ár. Mun allt breytast jafn mikið varðandi ferðalög eins og það hefur gerst á síðustu 40 árum? 

Eina fullyrðingin varðandi ferðalög sem sett eru fram í þættinum er, að heima er alltaf best.

Í þættinum er farið yfir að almenningur hafði ekki rödd hér áður fyrr til þess að tjá sig opinberlega en nú hafa allir sem vilja sinn eigin miðil. 

Tekin eru dæmi frá kommentakerfinu, hversu rætin og ógeðfelld þau geta verið. Því liggur beinast við að spyrja hvort mannfólkið sé verra en áður eða er slæmur hugsunarhátturinn að koma upp á yfirborðið sem var ekki áður en allir höfðu aðgengi í miðlana.

Tekin eru dæmi úr kommentakerfi fréttamiðils og óhætt er að segja að það sé ekki fyrir viðkvæma.

Út frá þeim vangaveltum þróast spjallið út í nægjusemi og hvernig vandamál okkar geta jafnvel verið sjónarmið, frekar en vandamál. 

Þegar við stöndum frammi fyrir til dæmis því að missa heilsuna, þá er skiptir lægðin yfir landinu eða há verðbólga mun minna máli. 

En eins og alltaf eru þetta vangaveltur sem eiga mörg sjónarmið og lausnin á lífsgátunni er ekki að finna í þættinum. Vekur þó mögulega upp ný sjónarhorn. 

Nú er farið aðeins dýpra í það og talað um góða fólkið, sem samkvæmt Pétri eru mögulega þeir sem telja sig yfir aðra hafna. Og þá liggur beinast við að skoða hvað snobb er, því það er mjög líklegt að við tölum um snobbað fólk með ýmsum mismunandi meiningum. 

með tóman grautarhaus

Hjartað það er hrímað 

því heilinn gengur laus 

(Sigurður Bjóla Garðarsson) 

Í þættinum er Pétur að velta fyrir sér hvernig er best að fanga núið. Var þetta betra hér áður fyrr, fyrir 30-40 árum þegar við gengum hægar og gátum bara beðið eftir póstkorti frá útlöndum í marga daga og þá var ekkert DHL. Erum við orðin of kröfuhörð. 

Eins og oft áður leysir Pétur ekki þessa lífsgátu en dregur vissulega fram nokkur sjónarhorn.

Er það frægð og frami, peningar eða að ná akkúrat þeim markmiðum sem þú ætlaðir? 

Er mögulegt að dagsform okkar sem verðum fyrir dónaskapnum spili þar inn í, þannig að okkar upplifum sem verðum móðguð hafi meiri áhrif en okkur grunar?

Skiptir meira máli hvernig þú segir hlutina fremur en hvað þú segir?

einni slíkri helgi, sem gæti verið sönn en líður þó alls ekki fyrir sannleikann. 

Sagan segir af þremur drengjum sem fara á útihátíð en þurfa að hafa mikið fyrir því að fela vínið innan í hurðum bílsins eða að minnsta kosti þar sem gæslan við hliðið á hátíðinni, finnur það ekki.  Svo þegar kemur að því að tjalda, þá komast þeir að því að áherslan hefur verið full mikil á vínið því ýmislegt annað gleymdist. 

Þeir lenda í ýmsum ævintýrum en aðal málið er að þeir hafa nóg af víni og læra þarna, þá miklu listgrein að fá sér afréttara enda er þetta helgi áhrifabreytinga. 

Vangavelturnar koma út frá því ástandi að detta út af vinnumarkaði vegna andlegra veikina. En í tilvitnun í Echart Tolle segir að öll okkar vandamál séu bara blekking hugans. Ætti þá málið ekki að vera leyst bara? 

Hvað er að vera gáfaður? 

Pétur veltir fyrir sér hvort við teljumst gáfuð ef við vitum mikið en erum ekki góð í mannlegum samskiptum. Eða er manneskja sem er góð í mannlegum samskiptum en veit ekki mikið, gáfuð manneskja? 

Sumt bara veit maður ekki og sumt er ekki öllum gefið, eins og að bora í vegg.

Þessi tími, þegar birtan er allsráðandi, mögulega ágætis veður og við förum í fríið, er okkur ákaflega mikilvægur og skal nýtast vel. 

Þó er ekki þar með sagt að það takist alltaf en miklar væntingar til sumarsins verða stundum að vonbrigðum. 

Kannski er svarið að finna í þessum þætti, kannski ekki.